در سال ۱۲۹۰ در تهران متولد شد . از کودکی به نواختن ضرب علاقه وافری داشت و همین امر ، عاقبت او را استاد بی نظیری در نواختن تنبک و شاگردان بزرگی را تربیت کرد که هر یک خود ، استادی شدند .

حسین تهرانی ، نواختن ضرب را ، نزد استادانی مثل : رضا روانبخش ، مهدی قیاسی ، کنگرلو و اسماعیل که در نواختن این ساز تبحر داشتند ، فرا گرفت و با سبک و سیاق نواختن آنان آشنایی کامل پیدا نمود و در سال ۱۳۱۸ با استاد ابوالحسن صبا آشنا شد و نکات بسیاری را از این استاد بی جایگزین فرا گرفت .

یک سال پس از این تاریخ که رادیو تهران گشایش یافت ، همکاری خود را با رادیو آغاز کرد و در سال ۱۳۲۳ به مدرسه موسیقی علینقی خان وزیری رفت و تدریس نواختن تنبک را در این مدرسه به عهده گرفت و کار خویش را تا سال ۱۳۲۸ که هنرستان موسیقی ملی به همت شادروان روح اله خالقی شروع به کارکرد ، ادامه داد .

استاد حسین تهرانی ، برای اولین بار گروه تنبک نوازی را تشکیل داد و برای آنها قطعاتی را تنظیم کرد که خود موجب پیشرفت هنرجویان می گردید .

استاد حسین تهرانی ، دستوری برای آموزش ضرب تدوین کرد که پوست تنبک را از لحاظ طنین صدا به سه قسمت میکرد و با انگشت گذاری روی « ناحیه مرکزی » ، « ناحیه میانی » و « ناحیه کناری » هنرجویان توانستند به آسانی فرق صوتی و طنین این سه نقطه مختلف را متوجه شوند .

تهرانی برای ۱۰ انگشت مجموع دستان راست و چب اعتبار خاصی قائل بود و تاکید داشت که نوازنده تنبک باید از هر کدام این انگشتان در جای خود به موقع بهره گرفته و از آن استفاده نماید . اصولا امر نواختن ضرب با دستورات این استاد بی نظیر به اوج اعلای خود رسید به خصوص « ریز پلنگ » که شاگردان وی مثل امیرناصر افتتاح در نواختن آن تبحر داشت ، حسین تهرانی توسط شادروان روح اله خالقی به برنامه « گلها » دعوت شد و او با این برنامه مشغول همکاری شد . زنده یاد استاد حسین تهرانی به نواختن ضرب در موسیقی ایرانی اعتبار فراوان بخشید .

او سرانجام در اسفند ماه ۱۳۵۲ پس از یک بیماری ممتد چشم از جهان فرو بست .

روانش شاد