فریدون مشیری

فریدون مشیری

درسال1385 درتهران دیده به جهان گشود. سالهای ابتدایی را در تهران گذراند. و سپس به دلیل ماموریت اداری پدرش به مدت هفت سال در مشهد زندگی کرد. در خانواده او همیشه زمزمه ی اشعار فردوسی و حافظ وسعدی به گوش میرسید. وی انشاهای مدرسه را به نظم در می آورد. پس از بازگشت از مشهد دوره ی دبیرستان را در دبیرستان دارالفنون و ادیب گذراند. در آن سال ها دفتری از غزل های عاشقانه فراهم آورد. او در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به تحصیل در رشتهی روزنامه نگاری پرداخت.

مشیری کار در مطبوعات را از سال 1332 تاسال 1351 ادامه داد و بیتر به تتنظیم صفحه ی شعر و ادب مجله ی "روشن فکر" را به عهده داشت.

از سالهای جوانی شعر نو را در قالب های نیمایی با نگاهی تازه و نو به طبیعت آغاز کرد. نخستین کتاب شعر او با نام تشنه ی توفان در سال 1334 وآخرین آن در سال 1379 منتشر شد.

دلبستگی بزرگ مشیری علاوه بر شعر به موسیقی و به خصوص موسیقی ایرانی بود.او در سال های 1350 تا 1357 عضویت در شورای موسیقی وشعر رادیو را پذیزفت و در کنار هوشنگ ابتهاج سیمین بهبهانی وعماد خراسانی در تلفیق شعر و موسیقی و غنی سازی برنامه های (گلهای تازه ) رادیو ایران سهمی بسزا داشت.علاقه ی به موسیقی در مشیری به گونه ای بود که هر بار صدای سازی را میشنید دستگاه ردیف و گوشه ی آن را میشناخت. مرحوم دکتر عبدالحسین زرین کوب گفته است: فریدون مشیری با زبان ساده و روشن گلمه به کلمه با ما حرف را تصویر می کندکه هیچ میل ندارد خود را در پناه جبهه ی خاصی مکتب خاصی و دیدگاه خاصی از اهل هنر عصر جدا سازد.بی ریا عشق را میستاید و ایران را که جان او به فرهنگ آن بسته است دوست میدارد.

وی در بامداد 1379 در تهران چشم از جهان فرو بست.

روانش شاد